Baasje(s) voor poes gezocht

Vanwege het overlijden van mijn vader zoeken wij een nieuw baasje voor zijn poes. Door omstandigheden kan geen van de directe familieleden poes in huis nemen. Het gaat om Saartje, 7 jaar oud (ze is gesteriliseerd). Ze is lief maar wel wat schrikachtig, daarom zoeken we een rustig nieuw huis voor haar, liefst met buiten.

Als u geinteresseerd bent in Saartje, dan kunt u hieronder uw reactie plaatsen. Ik neem dan contact met u op.

Mei

Ken je dat, dat je boontjes aan het doppen bent, en dat je opeens merkt dat je de handeling in een onoplettend moment omgedraaid hebt? Dat je ergens halverwege de uiteinden van de boontjes in de pan bent gaan gooien en de boontjes zelf op de oude krant? Onlangs overkwam mij deze variant:

Moet ik mij zorgen gaan maken?
Deze ging ook al niet helemaal lekker:

Nah, zolang ik dit:

of dit:
     
nog zonder al te grote kleerscheuren op tafel weet te krijgen ga ik vrolijk door in de keuken.

Tijd voor een nieuwe post

Tenminste: ik vind dat ik al veel te lang niks heb gepost.
Maar dan moet je dus wel iets te melden hebben. Ik twijfel, ‘t  is niet veel.
Nou ja, ik heb wel wat, maar het is beperkt;  een (1!) foto van de mobiel. Ik heb wel foto’s met mijn fototoestel gemaakt, maar ben de begeleidende tekst even kwijt. Dus: mogelijk wordt dit mijn nr1 saaiste post ever!

Ik probeer het toch, de foto:

Het verhaal?
Een paar maanden geleden was ik bij Genko op de 1e van Swindenstraat. Een super-supermarkt. Verse groenten, kruiden, brood, vlees; the works. Ik vroeg aan een dame aldaar of ze ‘Sumak’  hadden, waarna een heftige discussie ontstond tussen deze dame en een andere medewerker van de winkel over het feit dat ze geen Sumak hadden … ‘ja maar hoe kan dat nou?’ en ‘steeds meer mensen vragen erom!’… Een bijna ruzie.

Ik voelde mij ‘woops sorry’ en rekende mijn boodschappen af.
Gisteren was ik er opnieuw. Voor citroenen, koriander, tijm en brood.
Ik kon het niet laten om toch ook even het kruidenrekje te bekijken, en damn, Sumak! Een zak vol. Genko rules!

Vandaag dus voor het eerst de kebab niet met citroenzest maar met Sumak gemaakt. En ja, lekker. Maar trouwens ook weer niet zo lekker dat het perse opweegt tegen citroenzest. Het was romantisch geweest als Sumak spectaculair beter had gesmaakt, maar dat is dus niet zo. Zest is eigenlijk net zo lekker. In dit recept. Maar de ervaring was leuk.

Tja en wat deze posting betreft… volgende keer beter… of niet.

Pizza makeover

Gisteren zouden we afbak-pizza eten, maar zelfs daar waren we te lui voor, dus werd het een hapje op de hoek (@cafedezuid, #cafedezuid… benieuwd of zulks ook buiten twitter werkt). Prima maal, niks mis mee.

Maar die pizza lag vandaag dus nog in de ijskast. Weggooien is ook weer zoiets, zonde, dus opeten!
Het was de Albert Heijn Steenoven ‘Margherita’. Ik had de ‘Bianca’ willen kopen, maar die was op. Uitgepakt trof ik dit aan:

Buitengewoon triest eigenlijk. Tomatenprut met drie beflapjes mozzarella. Ik heb zo’n lapje vastgepakt en het was rubber; niets meer en niets minder.
De achterkant van de verpakking er maar eens bijgepakt: wat is dit voor pizza?

Enfin, de beflapjes (100% buffelmozzarella) gaan kennelijk terug tot 1889, de tomaten zijn gekweekt op vulkanische grond van de Vesuvius en de Napolitaanse pesto is apart bijgevoegd. Dat zakje pesto heb ik meteen weggeflikkerd. Ik weet niet of de foto duidelijk genoeg is, maar de ene helft van het zakje was bruin, de andere groen; een no-go wat mij betreft, Napolitaans of niet.

What to do, naast het voornemen deze pizza nooit meer te kopen?
Pimpen!
Dus: knof en ui, vers gedroogde door Italiaanse vriendin aangeleverde Salie, fourme d’ambert, en pepersalami er overheen gegooid.

Beter.
Maar dan nog: doe het niet, koop die onzin niet!
Van de weeromstuit ga ik morgen zelf weer koken: het is niks gedaan met die kant-en-klare meuk.
Raffaele Esposito (whomever that is) zou zich omdraaien in zijn graf.

Verpakking


Het is dat ik familie heb, anders zou ik hier behoorlijk droef van worden.
Het valt prima te bewaren, maar toch.

Deze is anders.

Waarschijnlijk kan je beter geen familie hebben als je hier iets mee klaar wilt maken. Of dat weet ik dus eigenlijk -nog steeds- niet, maar het ziet er kwantiteit-technisch behoorlijk miezerig uit.
Na enorm getwijfel van mijn kant (ik had twee van deze ‘bakjes’ in mijn mandje gelegd, maar overdreef ik nou niet a raison de 4 euro per bakje?) schoot ik een medewerker van Marqt aan met de vraag ‘wat denkt u, is het genoeg voor 2 personen’, waarna hij de historische woorden sprak: ‘volgens mij is het sowieso onzin die saffraan. Een kleurtje, meer is het niet’.
Ow (?!).
Tot op heden staat het bakje op de plank in de keuken… ik durf het niet, bang dat het een enorme zepert wordt.

Nog eentje dan. Of nee, 2, omdat het de vrolijkste verpakking is die ik ken.

Let op de details bij foto 2 (meneer en mevrouw van de AH, C1000 en alle andere grootgrutters): de verpakking is her-sluitbaar! Bovendien zie je wat in het zakje zit. En wat een vrolijke koe!
Na het bezoek aan deze slager sprak ik de volgende plechtige woorden tegen mijn partner: ‘Ik zal nooit vegetarier worden’.

Vegetarisch

Zo ben je met z’n tweeen en zo heb je opeens een 15-jarige in huis voor een weekje. Een vegetarische 15-jarige. Da’s eettechnisch gesproken wel even achter de oren krabbelen.
Het leverde mij zelfs een kook-block op, ook al eet ze verder alles behalve spinazie. Wat ook niet helpt is dat het vegetarisch koken telkens doorkruist wordt door de rond het avondeten vallende bezoektijden van een ziekenhuis. Eten we vooraf (yek, 18.00) of achteraf (Italiaanse tijden)?
Niet handig.
De start was dan ook wat stroef: zondag kookte haalde ik chinees (geen foto) en maandag bakte ik pannenkoeken (geen foto). Dinsdag (ah… vis mag wel, daar kan ik wat mee) aten wij een heerlijke zalmforel met amandelen (foto vergeten) en gisteren homemade pizza (zie hier voor een oude foto).

Wat leert mij de aanwezigheid van deze 15-jarige?
– dat de jeugd van tegenwoordig buitengewoon beschaafd is (tenminste: deze dan).
– dat niet alleen 20+ veel twittert, maar dat de jongeren via besloten accounts een soort ‘twittergroepjes’ hebben waarbij ze twitter gebruiken als gratis sms/chat kanaal. En ze twitteren… veel.
– dat ik na te zijn binnengelaten in het groepje ik heb besloten te unfollowen omdat ik mij als een oudere in een jongerendisco voelde.
– dat 15 soms heel klein is, maar soms ook weer half volwassen.

Maar bovenal: dat ‘Wie is de mol’ vol verborgen codes zit. Vanavond word ik bijgeschoold.

Lekker eten

Een supermaal. En het was gezellig. Super gezellig. Maar het was ook intens en triest. Er is alleen zoveel wat je deelt via een blog. Dus u krijgt deze keer alleen de foto’s.
ps: (tja! ;-)) Ik kan toch niet laten een beschrijving te geven van de maaltijd, dus daar komt ‘ie:
Een super caprese met verse zompige mozzarella (Feduzzi, duur maar lekker), verse tomaatjes en basilicum.
Een biokip (De Wit, Wakkerstraat Amsterdam): ‘onderhuids gemasseerd met boter en tijm’ door mijn vriend -die zich ontpopte als perfecte assistent, hij deed zulks nooit eerder en ik had een peesontsteking in den rechterhand- (werkelijk: ik was totally impressed). Best vies klusje, maar hij deed het!
Pasta gevuld met funghi, overgoten met burro e salvia.
Stokbrood van de one-and-only bakker op het Olympiaplein
Toet: Panna cotta met ‘gemengd fruit’ (yep, cliche) maar ook met kardamom (dat dan weer wel).
Bij elkaar een feestje. De grootste eter van het gezelschap was zelfs voldaan, of zoals de sms vanuit de tram luidde:
‘Toetje heeft ons genekt’
Mooi zo, meer wil ik niet horen 😉

Boomstammen

Het is tweede kerstdag en er moest weer wat gekokkereld worden. Ik ben vandaag kapitein toetje. Officieel heet wat ik gemaakt heb ‘Chocolate Hazelnut Meringue Roulade’, maar ik vind ‘Zware boomstammen’ toepasselijker. ‘T was weer geen sinecure. Was vergeten dat het oprollen van een lap merengue bedekt met chocoladeslagroom en pure slagroom de nodige voeten in de aarde heeft. Het recept stelt dan wel: ‘don’t worry about the roulade cracking as it’s quite normal’, je wilt toch dat dit ‘cracking’ een beetje binnen de perken blijft. Bovendien slipt de boel door de slagroom. Het resultaat is… Enorm, en niks meer aan te doen eigenlijk.

Over slippen gesproken: ik ben een ervaring rijker op dit gebied. Of meerdere eigenlijk. Begin van de week vertrokken wij om naar een vakantiehuisje in Drenthe te gaan. 500 meter van ons huis, na gestopt te zijn voor het stoplicht, gleed er als het ware een invalide busje van achteren bij ons naar binnen. Dit was de niet zo fijne slip-ervaring. Beter was het in Drenthe, waar wij zonder sneeuwbanden of -kettingen ’s avonds naar de locale supermarkt zo’n 10 km verderop reden en gleden. Mooi, mooi en nog eens leuk.
Poes had bij thuiskomst niet zozeer ons gemist als wel een hoogstaande radiator.

Hierna: een bliksembezoek van een Italiaanse vriendin die altijd precies op het juiste moment mijn kruiden en specerijen voorraad weet aan te vullen.

Tot slot wil ik u mijn klopper-test niet onthouden. De strijd ging tussen de  merkklopper ‘Tefal’ waar ik mij al geruime tijd aan irriteerde versus de merkloze plastic klopper van de markt. De klopper van de markt mag blijven, die van Tefal is exit. Zo. Dan weet u dit ook weer.

Sneeuweten

Het sneeuwstormt en al starende naar buiten kwam deze oude song in mij op:
Alison Moyet

Damn, een nog mooiere  versie hier (kiest u maar)

Hoe toepasselijk. Gisteravond een maaltje gemaakt wat ook behoorlijk wit was.
Ik dacht altijd dat cannelloni met sloten tomatensaus bereid werd, maar een surftochtje op het wereld wijde web leerde mij dat het ook anders kan. Cannelloni gevuld met ricotta en spinazie met als ‘topping’ mozzarella en parmezaan. De Ciaccini (witte pizza) van de ovenschotels. Da’s veel kaas zult u zeggen. Nou, dat klopt.
Een bijzonder maaltje want, ondanks de bergen kaas, subtiel. Hoe dat zo?
Door een (1) ingredient: ansjovis.
Ik heb ansjovis nooit lekker gevonden, eerder buitengewoon vies, maar dat was dan meestal als topping op een pizza. Nu ik het een paar keer verwerkt/versmolten heb met andere ingredienten vind ik het een fijne ‘kick’ geven.
De making of de cannellonischotel: knoftenen, ui en ansjovis fijngesneden en gefruit, spinazie hierin gebakken, wat zout en peper toe. Uit laten lekken, ricotta erbij en ‘voilà’  de vulling was klaar. Ovenschaaltjes ingevet, cannelloni’s gevuld (met een mes ipv een lepeltje, gaat makkelijker en voorkomt luchtbellen) en in schaaltjes gelegd, parmezaans dekbedje en mozarrella vlokken eroverheen, scheutje room, beetje peper en dit alles 40 minuten in de oven.

Nog een film gedaan? Yep, ‘Winter’s Bone’. Toch wel een aanrader. Niet vrolijk, eerder wat beklemmend, maar wel prettig rustig. Jammer alleen dat er in zaal 3 van Kriterion iets met de airco mis was/is, waardoor er met zekere regelmaat een soort ratelend geluid achter ons opkwam (ga je toch op letten… gaat het weer weg… gaat het weer weg, o nee, daar gaat ‘ie weer enz.)

Diepvries eend

Vandaag een wandelingetje gemaakt  in Waterland wegens het mooie winterweer.
2 zaken vielen hierbij op (naast pittoreske vergezichten, bevroren kroos, de vele ganzen en koude oren).
Het eerste was een diepgevroren eend. Ik kom uit Waterland, maar zulks ben ik nog niet eerder tegengekomen zomaar in een slootje naast de weg.
De eend had iets treurigs, melancholieks, maar straalde ook complete rust uit. Het leek er een beetje op alsof hij (/zij) uitgeput was, z’n kopje in het kroos had neergelegd, en dat meteen de hierop volgende nacht de vorst er overheen was gegaan. Perfect geconserveerd en gelijk boerenkool, misschien zelfs lekkerder, maar dan zou ik toch eerst willen weten waaraan hij is overleden. 

Het tweede was vandalisme, maar dan van het constructieve soort.
Een paar weken geleden las ik in het Parool dat er aan de Poppendammergouw bij een ophaalbruggetje mans hoge ‘stadsgrens-borden’ waren geplaatst. We kwamen er vandaag langs, en om een lang verhaal kort te maken: ze staan er niet meer.

Tot slot de maaltijd van gisteren, een linzen-experiment.
‘Puy’ linzen, gekookt, met in de oven gebakken puntpaprika en rode ui, geroosterde knoflook, pancetta en saucijzen, balsamico en olie, peper en zout en wat tijm.
Stoere kost!