Nog nooit gemaakt dus, lamsrack. En van tevoren de eerste regel van het recept niet goed gelezen: ‘snijd het rack bij, verwijder bijna alle vetrandjes maar laat een dun laagje zitten ter bescherming van het vlees’. Uhhhh…? Klonk gevoelig en het vlees zag er te mooi uit om te verknallen, dus wat te doen? Gelukkig is daar Youtube.
Verder laat ik de foto’s spreken, ook omdat er zich een issue heeft aangedient die aandacht verdient. Een daarom een aparte posting.






Auteursarchief: MarjaFeltkamp
Knolselderijsouffle
… met gamba’s met limoenmayonaise. Tja, nog nooit een souffle gemaakt en dan meteen een met knolselderij; toch een ander goedje dan kaas (er zat trouwens wel een beetje kaas in). En nee, het is niet gelukt. Tenminste wat de fluffyness betreft. De souffleetjes kwamen voor geen milimeter omhoog. Maar het was wel lekker.
Vanavond wederom een experiment: lamsrack gehuld in een brood/ansjovis/rozemarijn/tijm-jasje. En dan daarbij venkel met pancetta, room en parmezaan. Moet genoeg zijn als maaltijd. Hoop ik, want 2 experimenten voor 1 maaltijd is mijn max. Had trouwens onlangs een ‘mean’ lasagne gemaakt, maar te laat foto’s gemaakt en dan is zo’n halfvolle aangesneden/uitgelopen ovenschotel een beetje triest om te fotograferen.
Beeldverslag souffle’s.
Dragon
Iemand een tip wat ik met een familiezak dragon (Hanos verpakking) kan maken behalve kip-dragon?
Een houdbare saus, mayo? Erg zonde als ik het moet weggooien…
Ragout
In afgelopen twee weken is er natuurlijk weer veel gekookt en gegeten (o.a. verjaardagshapjes waarvan ik vergeten ben foto’s te maken… de sate-lilit was lekker) en soms ook eten gehaald (Balraj is altijd weer een feestje) .
Zaterdag besloot ik eens zelf ragout te maken. Ik heb er foto’s van gemaakt, maar betwijfel een beetje de meerwaarde hiervan; t is toch voornamelijk een brij (en dat opdienen kan ook beter).
‘The making of’ verliep trouwens wat chaotisch. Nadat ik alles had fijngesneden, klaargelegd, pan op het vuur etc. werd ik door een paar zaken afgeleid, waardoor de ragout er uiteindelijk zo’n 3 uur over gedaan heeft ragout te worden. De door partner gekochte (bio)kippenbouten waren prima, maar tijdens het ontbotten van het vlees werd ik opgeschrikt door poes Tos die, kluivend op de overgebleven botjes, zich opeens leek te verslikken/verstikken. Ik meende zelfs bloed te zien liggen en richte mij dus een tijdje op poes (gas laag), die uiteindelijk weer hard begon te spinnen, dus het scheen mee te vallen. Poes in kamer partner gedumpt (‘houd jij haar even in de gaten?’) en weer verder met de ragout. Toen ging de telefoon (gas laag) en heb ik ruim een uur met de vriendin van mijn oude vader zitten kletsen. Uiteindelijk de ragout afgemaakt met door mijn partner ipv bladpeterselie gekocht selderijblad (even proeven, niks mis mee, ‘hop’ in de ragout). De bladerdeegbakjes van de c1000 worden trouwens verpakt per 2×3 (?)… Onhandig, mits je inmiddels (22.00) zulke honger hebt, dat je gewoon maar alle zes afgebakt.
Of het lekker was? Ik heb eigenlijk geen idee, omdat ik snot verkouden ben. P. zei van wel (4 keer… makes you wonder;)
Oh ja, de film van afgelopen week was: “the bad lieutenant port of call new orleans” met Nicolas Cage. (Heb ik daar nog iets zinvols over te zeggen? Nou nee, eigenlijk niet. Dus.)
Chili con carne
Wellicht wordt het een beetje saai zo met alleen foto’s van eten, maar ik denk nog door over mijn blog credo/subtitel; the big ‘why-a-blog?’. Vandaar. Trouwens: dit foto’s plaatsen houd ik al amper bij. U krijgt nu een foto van Chili con carne, maar hieraan vooraf zijn natuurlijk ook alweer een aantal andere maaltijden gegaan. Een mens moet toch eten. Ik vond de foto van mijn extended garnalencoctail niet zo boeiend, maar mocht u interesse hebben in een visueel verslag van deze maaltijd; het is vastgelegd.
Vergeet ik bijna de filmupdate, wederom met vriend L**,- die na afloop vertelde ‘natte oksels’ te hebben, dus mijn stijve nek was niet helemaal misplaatst- : “The Hurt Locker”. Sodeknetter wat heftig. ‘Eng’ is niet het goede woord, ‘Edgy’… hmmm.. ‘gespannen zenuwen-film’ zoiets, en dat vanaf minuut 1 tot minuut… 131 (lees ik net op imdb)
Das Weisse Band vond ik bijzonder-der-der.
En dan nu Chili!

Shoarma ‘Freestyle’
Das Weisse Band
Met mijn beste vriend, tevens filmmate L** ‘Das Weisse band’ gezien. Afgezien van een te volle bioscoop en een bezoeker naast mij die op de grens van het toelaatbare zat van benoemen wat hij zag (‘kijk, zijn handen zijn vastgebonden’…), een werkelijk prachtige film! Dat ie zwart-wit was viel mij pas op na 20 minuten. Mooie beelden, rustig, maar boeiend genoeg… een aanrader.
Dit trouwens in tegenstelling tot ‘A Serious Man’. Viel tegen voor een Coen broers productie. Over de top en teveel Woody Allen wat mij betreft.
Crunchy risotto
Filodeeg en spinaziesalade
In de geest van Mijnheer wateetons
Is dus de vraag: maar wat is het? (en dan in de categorie: ‘ah shit’)











